Autor: Andrzej Kozak © Opublikowano: 22.03.2023

---

Oto forma Gojūshiho, czasem nazywana też Useshi (Ūsēshī). Nazwa oznacza „54 kroki” lub po prostu „54”. Pierwsza nazwa jest japońska i dziś bardziej popularna, a druga – starsza, okinawska. Przyczyną zmiany była chyba popularność tej formy w stylach Shitō-ryū, Shōrin-ryū i Shotokan, a nawet w koreańskim Tang Soo Do i rozwój tejże formy poza Okinawą.

---

Historia i ewolucja.

… ginie w mrokach przeszłości, oczywiście. Wielcy mistrzowie na przełomie XIX i XX wieku uczyli się jej na Okinawie głównie od Sōkōna Matsumury oraz jego uczniów, ale źródła kata należy szukać w Chinach. Niektóre ruchy Gojūshiho znajdują się w „Bubishi”, starożytnym chińskim tekście o sztukach walki, w kontekście Pięści Czarnego Tygrysa, stylu Kung-fu z prowincji Shandong. Dlatego też nazwę kata tłumaczy się czasami jako „54 kroki czarnego tygrysa”. Innym tropem do korzeni są ruchy w najstarszych wersjach formy, przypominające zachwiania pijanego człowieka. Stąd przypuszczenie, że Gojūshiho zawiera elementy stylu, a właściwie grupy stylów Pijanej Pięści (Zui Quan ).

---

Znany z przywiązania do tradycji Shōshin Nagamine poznał kata Gojūshiho od Chōtoku Kyana, który był uczniem Sōkōna Matsumury w mieście Shuri, a później Kokana Oyadomari w mieście Tomari. Dziś możemy zobaczyć tę formę na starych filmach oraz (nieco zmienioną) wersję współczesną w książce Nagamine z 1970 r. Czy jest to synteza, czy wersja któregoś z nauczycieli - nie wiemy.

---

Każdy kolejny mistrz, a przede wszystkim Sōkōn Matsumura, odciskał na formie swoje piętno i dodawał coś od siebie. W książce Kenwy Mabuniego z 1934 r. „Karate Kenpō jako sztuka samoobrony” cytowany jest Yasuhiro Konishi: „Kata nie są stałe ani niezmienne. Podobnie jak woda, która zawsze się zmienia i przyjmuje kształt naczynia, w którym się znajduje”. Ważne słowa.

---

W stylu shotokan forma Gojushiho istnieje pod dwoma postaciami: Gojūshiho-shō i Gojūshiho-dai. Podobno Gichin Funakoshi, dokonał tak wielu zmian, że ostatecznie nadał formie nową nazwę – Hotaku (jap. „Dzięcioł”), ale potem porzucił ten pomysł. Sama liczba 54 nawiązuje do numerologii buddyjskiej. To połowa 108, a o 108 już się rozpisaliśmy przy w artykule o Suparinpei.

---

Trening.

Gojūshiho to jedna z najbardziej zaawansowanych form Karate. Jest długa i trudna, przez co też popularna na zawodach. W niektórych szkołach jednak nie wolno nawet podejmować jej praktyki przed osiągnięciem stopnia mistrzowskiego - jaki bowiem sens miałby trening ruchów, w których ćwiczący nie rozumie?

---

W Gojūshiho zawarte są zaawansowane techniki, jak: uwolnienia, przechwyty i dźwignie, bloki opływające, uderzenia palcami we wrażliwe punkty (atemi), a nawet rzuty. I tu wracamy do sedna tradycyjnego treningu Karate-dō – aby opanować formę, nie wystarczy zapamiętać ruchy. Potrzeba dużo czasu, wiele lat, aby udoskonalić techniki, a także zrozumieć ich zastosowanie w walce poprzez wymagającą praktykę bunkai i oyo kumite.

 

Autor: Maciej Kozak © Opublikowano: 23.05.2021 (aktualizacja: 25.04.2023)

---

Oto wspomnienie i biografia mistrza Fumio Demury - naszego pierwszego nauczyciela Shitō-ryū. Był on jednym z największych ekspertów Karate i Kobudō, posiadaczem najwyższego stopnia mistrzowskiego 10. dan, szanowanym autorytetem i wielkim człowiekiem.

Poświęcił swoje życie sztukom walki. Nie tylko prowadził seminaria na całym świecie, ale także stworzył wiele podręczników oraz materiałów szkoleniowych, występował w telewizji, wielokrotnie był na okładkach najważniejszych magazynów o sztukach walki. Był też znany w świecie filmu: pracował przy wielu słynnych produkcjach, przyjaźnił się z największymi gwiazdami.

W ciągu swojego życia otrzymywał prestiżowe nagrody, najwyższe odznaczenia i tytuły, jednak najważniejsi dla niego byli jego uczniowie, dla których zawsze był "po prostu" sensei...

---

Jest autorem wielu podręczników i filmów szkoleniowych do Karate i Kobudō. Współpracował przy hollywoodzkich produkcjach: m.in. kultowym cyklu „Karate Kid” (jako dubler Pata Mority, czyli mistrza Miyagi) oraz ikonicznym „Mortal Kombat” z 1995 r. Mistrz Demura spędził życie na podróżowaniu po świecie i popularyzacji Karate. W chwili pisania tego artykułu sensei Demura ma 82 lata i wciąż pracuje, naucza. Oto jego biografia.

---

Zanim jednak zaczniemy,

podzielę się moim osobistym wspomnieniem, kiedy to osobiście poznałem mistrza Demurę . To był czerwiec 1999 roku, miałem wtedy niecałe 14 lat. Pojechaliśmy z ojcem do Lubeki w Niemczech na nasze pierwsze seminarium z mistrzem. Zmęczeni kilkunastogodzinną podróżą autokarem (czasy sprzed autostrad), musieliśmy odnaleźć organizatora seminarium w celu uzyskania pomocy z akomodacją. Po paru przygodach trafiliśmy pod odpowiedni adres, otworzyły się drzwi i trafiliśmy do kuchni. A tam, przy stole, siedział uśmiechnięty mistrz Demura – a w ręku miał bułkę z masłem. Wszak była to pora śniadania!

Tę scenę zapamiętam do końca życia, podobnie jak trening, kilka godzin później, kiedy po raz pierwszy na własne oczy zobaczyliśmy jak sensei demonstruje techniki. Było jasne, że oto znaleźliśmy naszego nauczyciela.

---

---

Fumio Demura urodził się w Jokohamie 15 września 1938 roku. Dzieciństwo miał trudne, głównie z powodu biedy i głodu. W Japonii lata 40. to bardzo zły okres. Wojna z Chinami, konflikt z ZSRR, z USA, wojna na Pacyfiku, aż w końcu kapitulacja Japonii i okupacja amerykańska - wszystko to sprawiło, że sytuacja w kraju była bardzo ciężka, szczególnie dla dziecka.

Praktykę sztuk walki rozpoczął mając 8 lat. Wpierw było Kendō, u mistrza Asano, który uczył również elementów Karate. Gdy miał 14 lat, Fumio Demura rozpoczął naukę Karate na całego - u mistrza Ryusho Sakagamiego, bezpośredniego ucznia Kenwy Mabuniego, założyciela organizacji Itosu-Kai (do której jeszcze wrócimy).

---

Na marginesie,

młody Demura przez dwa lata nie mówił rodzicom o swojej pasji do Karate – może dlatego, że woleli oni by ich syn trenował Judo? W szkole średniej trenował jednocześnie i Judo i Aikido i Karate, a także Batto-do (u mistrza Taizaburō Nakamury) oraz Kobudō - u samego Shinkena Tairy. Trudno by było o lepszych nauczycieli. Z resztą, wspomniany już Ryusho Sakagami, również był ekspertem w sztuce miecza i broni białej.

---

Warto zaznaczyć, że Fumio Demura spotkał w swoim życiu wielu słynnych budoka i świetnych nauczycieli. Uczył się od najlepszych, m.in. od Teruo Hayashi, Shōshina Nagamine, a także od Kenzo i Keneia Mabuni - synów wspomnianego już Kenwy Mabuniego. Mimo codziennych treningów mistrz Demura ukończył wydział ekonomii na Uniwersytecie w Tokio, a w międzyczasie odnosił też wiele sukcesów w sportowym Karate. W pierwszej połowie lat 60. dyscyplina ta była mocno rozwijana, organizowano wiele turniejów, próbowano też wprowadzić Karate do rodziny dyscyplin olimpijskich.

---

---

W roku 1961 Fumio Demura zdobył tytuł mistrza Japonii w kumite i w kolejnych latach utrzymywał pozycję topowego zawodnika. Zdobył wiele nagród oraz odznaczeń, w tym też od japońskiego rządu i pojawiał się na pokazach i ważnych wydarzeniach związanych z Karate. Na jednym z nich, konkretnie na ogólnojapońskim Kobudō Taikai w roku 1963, Fumio Demura poznał Donalda „Donn” Draegera – Amerykanina, byłego żołnierza piechoty morskiej (marine), a przede wszystkim utytułowanego zawodnika Judo i aktywnego popularyzatora sztuk walki w Stanach Zjednoczonych. Panowie szybko się zaprzyjaźnili, a dzięki tej znajomości Fumio Demura zaraz poznał kolejnego amerykańskiego działacza, Dana Ivana, pioniera w dziedzinie Karate na terenie USA.

To Dan Ivan właśnie zaprosił Demurę do Stanów Zjednoczonych. Sensei przybył do USA w 1965 roku i rozpoczął nauczanie Karate – wpierw w dōjō Ivana, a potem już we własnym dōjō w Kalifornii. Reprezentował organizację Japan Karate-do Itosu-Kai, którą w Japonii kierował jego nauczyciel, Ryusho Sakagami.

Już w 1966 roku Fumio Demura trafił na okładkę słynnego magazynu o sztukach walki „Black Belt”, a kilka lat później znalazł się w galerii sławy (hall of fame) tegoż wydawnictwa. Popularność zdobył też w dużej mierze m.in. dzięki unikalnym pokazom sztuk walki, które prowadził codziennie przez wiele godzin. Publiczności bardzo spodobała się dynamika prezentowanych starć - szybka, spektakularna, wręcz filmowa. To była zupełna nowość - prawdziwa innowacja w stosunku do dotychczasowych, tradycyjnych pokazów sztuk walki. Pokazy te były tak popularne, że sensei w następnych latach był zapraszamy w wiele innych miejsc, w tym nawet do Las Vegas.

Fumio Demura aktywnie propagował też Kobudō. Jego treningi oraz pokazy walki z użyciem nunchaku, sai, czy kija bo cieszyły się ogromnym zainteresowaniem. Dość powiedzieć, że sam Bruce Lee (!) zgłosił się do mistrza Demury z prośbą o nauki w posługiwaniu się nunchaku... Efekty możemy podziwiać chociażby w słynnych scenach z „Wejścia Smoka”.

Pod koniec lat 70. sensei Demura zaczął angażować się w filmach jako aktor i kaskader. Wystąpił m.in. w  "Wyspa Doktora Moreau", "Wschodzące Słońce", "Mortal Kombat", "Ninja", no i oczywiście w kultowej serii „Karate Kid”, w której był dublerem Pata Mority - czyli samego pana Miyagi. 

---

Na marginesie,

rola mistrza Miyagi została napisana specjalnie dla Fumio Demury. Jednakże sensei odrzucił propozycję zagrania tak dużej roli z obawy, że jego angielski nie będzie wystarczająco dobry na potrzeby filmowe. Na szczęście Pat Morita świetnie wykreował ikonicznego Pana Miyagi, a Fumio Demura zadbał o jego sprawność w scenach walk.

Demura był znany w świecie filmu. Poznał i zaprzyjaźnił się z wieloma słynnymi aktorami – na tej liście m.in. wspomniany już Bruce Lee, Chuck Norris, Arnold Schwarzenegger, Steven Seagal, Wesley Snipes i Hilary Swank, która w 1994 roku, jeszcze jako początkująca aktorka, zagrała główną rolę w „Karate Kid IV”.

---

---

Sensei Demura prawie od początku swego pobytu w USA prowadził własne dōjō w Santa Ana, w Kalifornii. Jak już napisałem, reprezentował organizację Itosu-kai. Jego amerykański oddział jednak szybko stał się główną międzynarodową centralą, albowiem dzięki licznym podróżom Fumio Demura stał się bezpośrednim nauczycielem instruktorów w 20 krajach - w tym nas!

Niestety, Ryusho Sakagami zmarł w 1993 roku. Kilka lat po jego śmierci doszło do konfliktu natury politycznej z synem zmarłego mistrza, Sadaakim Sakagamim, który nie chciał uznać autonomii mistrza Demury i odmawiał mu prawa do korzystania z logo organizacji Itosu-Kai (zaprojektowanego zresztą przez Demurę właśnie). W następstwie Fumio Demura opuścił organizację Itosu-Kai i założył nową - Genbu-Kai. Nazwa nawiązuje do szkoły Ryusho Sakagamiego w Tsurumi, którą nazywano "Genbukan". „Gen” oznacza "realny", a „Bu” - „walka”. A więc nazwa oznacza "szkołę realnej walki".

Fumio Demura ani na moment nie zaprzestał swojej pracy. Bezustannie dawał pokazy, pisał książki, organizował zawody i oczywiście prowadził seminaria szkoleniowe dla karateka na całym świecie. Do Polski zawitał po raz pierwszy w listopadzie 2001, a potem jeszcze kolejne cztery razy, na nasze zaproszenie. Na przestrzeni lat otrzymał liczne wyróżnienia od przedstawicieli świata polityki, filmu, sportu, w tym listy z uznaniem zasług od trzech kolejnych prezydentów USA: Billa Clintona, Georgea Busha i Baracka Obamy. Chuck Norris określił mistrza Demurę jako "najważniejszą postacią, jaka kiedykolwiek pojawiła się w amerykańskim świecie sztuk walki".

W 2011 roku, na wiadomość o trzęsieniu ziemi w Japonii, u wybrzeży Honsiu, które dotknęło jego rodzinę i które dalej spowodowało falę tsunami oraz tragiczną katastrofę elektrowni atomowej w Fukushimie, sensei przeszedł rozległy udar mózgu. Stracił władzę nad prawą stroną ciała i zapadł w śpiączkę. Lekarze dawali mu zaledwie 5% szansy na powrót do zdrowia, lecz to wystarczyło. Wybudził się ze śpiączki, a rok później był z powrotem w dōjō i prowadził treningi. Niedługo potem znów podróżował po świecie, odwiedzał swoich uczniów, w tym nas – na seminarium w marcu 2014 roku. Nakręciliśmy z nim wówczas obszerny wywiad, który znajdziecie .poniżej albo bezpośrednio na YouTube.

Również w 2014 roku ukazał się film dokumentalny "The Real Miyagi" („Prawdziwy Miyagi”), tytułem nawiązujący oczywiście do słynnej roli w „Karate Kid”. W filmie tym został ukazany cały życiorys mistrza Demury, jego osiągnięcia, wzloty i upadki, a wszystko uzupełnione rzadkimi, niepublikowanymi nigdy wcześniej archiwalnymi nagraniami i podparte wypowiedziami wielu znanych aktorów i mistrzów sztuk walki, pełnymi uznania i ogromnego szacunku.

---

Ostatni stopień.

W dowodzie uznania i wdzięczności za jego pracę, w lipcu 2022 roku Fumio Demura otrzymał najwyższy stopień mistrzowski, 10. dan. Na uroczystości wręczenia tej promocji pojawiło się wiele znanych osób ze świata sztuk walki, sportu, polityki oraz filmu, m.in. Ralph Macchio (odtwórca roli Daniela w "Karate Kid").

W kolejnych miesiącach Mistrz Demura wcale nie zwolnił tempa - cały czas prowadził szkolenia, odwiedzał uczniów, organizował wydarzenia. Pod koniec lutego 2023 odbył się ostatni turniej z serii Goodwill Championships, którą mistrz Demura organizował nieprzerwanie od 1972 roku. Zaraz po tym wydarzeniu, odbyła się wielka gala na 75-lecie pracy sensei Demury w świecie sztuk walki.

Mistrz Fumio Demura zmarł 24 kwietnia 2023, w wieku 84 lat. Pozostawił po sobie niezwykłą biografię, ogrom dokonań i tysiące uczniów na całym świecie, w tym mnie, wdzięcznych za każde spotkanie, każdy trening, każdą naukę, jaką mogliśmy mieć z naszym sensei. Mistrz Demura na zawsze pozostanie w mojej pamięci.

---

A kogo sensei Demura nazywał swoim sensei?

Dowiesz się tego (oraz wielu innych rzeczy) z poniższego wywiadu, który miałem zaszczyt przeprowadzić w marcu 2014 roku. 

---

 

Autor: Andrzej Kozak & Maciej Kozak © Opublikowano: 15.05.2021 (aktualizacja: 20.04.2022)

---

Kūsankū – człowiek, mit, legenda. I kata. Cała grupa kata. W pisowni też zamiennie Kūshankū, Kankū lub Kōsōkun. Pisownia to jednak najmniejszy problemem w tej niezwykłej i tajemniczej opowieści.

---

Różne nazwy wynikają z różnego sposobu odczytywania imienia chińskiego mistrza sztuk walki, który zainspirował twórców tychże kata (którymi byli najprawdopodobniej „Tode” Sakugawa oraz Chatan Yara oraz ich uczniowie później).

---

Ale.

Kim był mistrz Kūsankū?

Wiemy, że przebywał na Okinawie kilka lub kilkanaście lat i wywarł ogromny wpływ na historię powstania Karate. Źródła są skąpe i niejednoznaczne. Ponadto wielość imion sugeruje, że może chodzić nie o jedną, ale o kilka osób! Na Okinawie nazywano go Kō-sō-kun, co można przetłumaczyć jako... „pan wysoki urzędnik publiczny”. A więc nie imię, lecz rodzaj tytułu. A może był to rodzaj pseudonimu? Czy może mówiono Kū-Shan-kū, co daje nowe tłumaczenia i pole do kolejnych domysłów?

---

Mamy jeden solidny trop: ŌSHIMA HIKKI.

Tłumaczony jako „incydent/wypadek w Ōshimie”, jest to rozległy zapis wydarzenia z 1762 roku, kiedy to statek płynący z Królestwa Riukiu do Japonii (konkretnie do Satsumy - japońskiej prowincji, której w tamtym czasie Riukiu podlegało) rozbił się na brzegu małej wyspy Ōshima. Autor tego dokumentu, konfucjański uczony imieniem Tobe, wykonał olbrzymią pracę. W swej relacji zawarł m.in. listę załogi, inwentarz wiezionych towarów, daty, rozmaite rysunki, zasłyszane opowieści i zapisy rozmów z rozbitkami. Jeden z nich, kapitan statku o imieniu Shiohira, w rozmowie wspomniał pewnego chińskiego mistrza sztuk walki, imieniem Kūsankūn, który w roku 1756 przybył do Riukiu wraz z kilkoma uczniami i demonstrował niezwykłe techniki walki. Czy to nasz Kūsankū?

---

W historii Karate faktycznie piszemy o chińskim konsulu KWANG SHANG FU (jap. KU-SAN-KU), który w roku 1756 przybył do Riukiu, a w 1761 dał słynny pokaz w Shuri. A może... był to QUÁN KUÍ - członek poselstwa chińskiego przebywający w Riukiu na misji dyplomatycznej w latach 1756-57?

---

A może...

Kūsankū nigdy nie istniał?

Niektórzy badacze stawiają hipotezę, że nazwa Kūshankū odnosi się nie do osoby, lecz do sztuki walki, jakiej uczył Takaharę, Chatan-Yarę i Sakugawę ktoś zupełnie inny, a mianowicie mistrz Bazi-Chuan (wczesnego Tai-Chi-Chuan) o imieniu WANG XONG YUE. Nieprawdopodobne? Nie bardziej niż inne teorie.

---

---

To może...

Wróćmy do kata, dobrze?

Nazwa tej formy oznacza „Kontemplację nieba”. Ewentualne dodatki do nazwy rozróżniają poszczególne wersje i interpretacje mistrzów. Mamy zatem Kushanku, Kushanku-dai, Kushanku-sho, Shiho-Kushanku, Chatan Yara Kushanku, Chibana-no Kushanku, Kuniyoshi-no- Kushanku, Kishimoto-no Kushanku, a w Karate Shotokan odpowiednio: Kanku-dai, Kanku-sho... Czy to wszystko? Nie. Ale idziemy dalej.

---

„Kata” to pojęcie japońskie oznaczające „forma”. Dla chińskich mistrzów natomiast pojęcia „forma” i „styl” były nieodróżnialne. Ćwiczenie formalne (hsing) było swoistą ekspresją danego stylu i wyrażało jego ideę „w pigułce”. Dlatego mistrz uczył tylko jednej formy (góra kilku), zazwyczaj bardzo długiej, zawierającej większość technik danego stylu. Tak więc jest bardzo prawdopodobne, że Chatan Yara i Sakugawa pobierali nauki u jednego chińskiego mistrza, a po jego śmierci (lub wyjeździe z Okinawy) ułożyli jedną formą (lub każdy swoją jej odmianę) i nazwali ją Kūshankū.

---

Sprawa wyjaśniona? Nie.

Kata Chatan Yara Kushanku jest uważana za najstarszą, surową, ortodoksyjną. Nie chodzi tu jednak o spektakularną formę pokazywaną dziś na zawodach, lecz o starą wersję ćwiczoną do dziś na Okinawie, bardzo podobną do oryginalnej formy Kūshankū, w stylu Shōrin-ryū (Matsubayashi-ryū).

---

Problemem jest sam mistrz Yara z wioski Chatan.

Standardowo już postać ta owiana jest mgłą tajemnicy. Wiemy jednak, że faktycznie pochodził z wioski Chatan, prawdopodobnie miał na imię Kitani i od 12 roku życia ćwiczył sztuki walki u pewnego chińskiego nauczyciela z osiedla Kumemura. Czy ten nauczyciel to Kūshankū? Kwang Shang Fu? Wang Xong Yue? Raczej nie.

---

Ponadto, mistrz Yara kilkakrotnie podróżował do Chin i tam również doskonalił swe umiejętności. Był człowiekiem wykształconym, o szerokich horyzontach. Rozumiał rożne aspekty technik. Znał język chiński, znał sposoby kumulowania energii Ki (Chi), znał czułe punkty ludzkiego ciała. Ale kiedy żył? Pierwsze wzmianki o nim pochodzą z XVII w., mógł więc być wręcz nauczycielem Takahary i Sakugawy. Z drugiej strony powiada się, że uczył Sōkona Matsumurę, a nawet Chotoku Kyana (1870–1945) – a to już jest absurd, bo musiałby żyć ponad 200 lat! No, ale przecież mogło być kilku mistrzów Yara - ojciec, syn, wnuk... Wszak rodzina Yara żyje na Okinawie nawet po dziś dzień. Spotkałem się też z teorią, że mistrz Yara nie ułożył żadnego kata, a Chatanyara-Kusanku czy Chatanyara-no sai są dziełem jego ucznia - „Tode” Sakugawy. Poza tym, pierwsze źródła pisane wspominają o Chatan-Yara-Kusanku dopiero w latach 50. XX wieku. Czemu nie wcześniej?

---

Mniej mglista jest historia mistrza Sakugawy.

Żył w latach 1733-1815. Nosił przydomek „Tode” - „Chińska Ręka” (tak jak wtedy nazywano wczesne Karate). Praktykował sztuki walki Te, Kenpō i Kobudō. Znał wielu ówczesnych ekspertów. To może wskazywać, że właśnie w jego osobie zbiegają się różne nitki przekazu, i że to jego sztuka walki była syntezą, od której zaczyna się historia Karate.

---

Wielu historyków pisze, że to Sakugawa ułożył kata Kushanku około roku 1790, na podstawie swych treningów z Yarą, Takaharą i tajemniczymi chińskimi nauczycielami. Następnie swoją sztukę przekazał trzem starszym uczniom: Makabe, Matsumoto, Okudi oraz jednemu, bardzo wtedy młodemu, Sōkonowi Matsumurze. Bardzo prawdopodobne jest, że to Matsumura właśnie wprowadził zmiany w wykonaniu formy Kushanku i swoich uczniów (m.in. Ankō Itosu) nauczył już „swojej” wersji. Co ciekawe, jeśli porównamy styl wnuka Matsumury imieniem Chitose ze stylem Ankō Itosu, to zobaczymy ogromne różnice. Może być tak dlatego, że „Bushi” Matsumura nie uczył per se, tylko raczej inspirował, wskazywał kierunek.

---

Wróćmy do formy Kushanku.

Oraz jej wielu wersji.

Tradycyjną wersję tej formy Matsumura przekazał Chōtoku Kyan'owi (1870-1945), który potem nauczył jej swoich uczniów: Tatsuo Shimabuku, Zenryō Shimabukuro i Shōshin'a Nagamine. Ta wersja praktykowana jest dziś w szkołach Shōrin-ryū i Isshin-ryū, oczywiście z pewnymi różnicami. Swoje wersje Kushanku stworzyli też Chōshin Chibana (Chibana-no Kushanku) oraz Shinkichi Kuniyoshi (Kuniyoshi-no Kushanku).

---

Shinkichi Kuniyoshi (1848-1926) był potomkiem klanu Sa. Nie stworzył własnej szkoły, lecz uczył kilku znanych wojowników i tak zapewne przetrwała jego wersja Kushanku, podobna do najstarszych wzorów. Kata w wersji Chōsin'a Chibana jest nowsza, ale też mocno nawiązuje do tradycyjnej formy. Chibana znany był z tego, że przywiązywał dużą wagę do ortodoksyjnych kata.

---

Inna wersja, Kishimoto-no Kushanku, stała się ostatnio bardziej znana dzięki Sandrze Sanchez (wielokrotnie utytułowanej hiszpańskiej mistrzyni i zawodniczki kata – nr 1 w rankingu WKF, w chwili pisania tego artykułu). Pochodzi ona (forma, nie zawodniczka!) z małego stylu, który jednak ma korzenie w dōjō Matsumury. Tam miał praktykować protoplasta tegoż stylu Soko Kishimoto.

---

I tak docieramy wersji stworzonych pod koniec XIX w. przez Ankō Itosu. Nieco uproszczona wersja formy bazowej otrzymała nazwę Kushanku-dai (duża), ale pojawiła się też forma Kushanku-sho (mała). Nazwy jednak są zwodnicze, ponieważ „mała” wcale nie jest krótsza od „dużej”. Uważa się, że obie formy powstały na bazie jednej wcześniejszej, ale w „sho” pojawiają się też zupełnie nowe techniki. Być może pochodzą one z legendarnej, zaginionej formy Channan, która też legła u podstaw cyklu kata Pinan.

---

Pojawia się też kolejna forma -Shiho-Kushanku („Cztery Kierunki Kushanku”), która jest przeróbką Kushanku-dai z przemieszczaniem w innych kierunkach. Podobno przy ułożeniu tej formy pomagał ulubiony uczeń Itosu - Kenwa Mabuni (1889-1952) - twórca stylu Shitō-ryū, który wszystkie znane sobie wersje Kushanku (czyli chyba wszystkie możliwe) włączył do swego stylu.

---

Czy to znaczy, że...

Ankō Itosu rozwodnił oryginalne Kushanku?

Nie. Historycy oraz mistrzowie Karate zwracają uwagę, że uproszczenie tradycyjnej formy oraz stworzenie nowych kata na potrzeby nauki w szkołach to tylko narzędzie do modernizacji i popularyzacji Karate. Ale Itosu nie zapomniał o starych formach i jak najbardziej zależało mu na ich zachowaniu. Ich trening jednak miał odbywać na o wiele wyższym poziomie zaawansowania i wtajemniczenia, niż w przypadku rekreacyjnego, „szkolnego” Karate. Więcej o tym wątku można przeczytać w osobnym artykule o mistrzu Ankō Itosu.

---

I tak docieramy do Kanku-dai i Kanku-sho, czyli wersji ułożonych przez Gichina Funakoshi - twórcę stylu Shotokan. Kanku-dai to ponoć ulubiona forma mistrza „Shoto”. Wykonał ją m.in. podczas pokazu w 1922 r. zapewne jeszcze jako Kushanku. Pierwsza wzmianka o nazwie Kanku-dai pochodzi natomiast z 1935 r.

Zmiany w wersji Shotokan nie są wielkie. Wprowadzono pozycję han-kokutsu-dachi, kopnięcie yoko-geri i kilka drobiazgów. Podobnie w przypadku Kanku-sho. Choć ta forma do programu Shotokan została włączona dopiero na początku lat 40. Najprawdopodobniej syn Funakoshi'ego, Gigō, poznał Kushanku-sho podczas treningów u Kenwy Mabuniego, a następnie wraz z ojcem dostosował ją do stylu Shotokan.

---

Dziś większość szkół przygotowujących swoich uczniów do zawodów sportowych włączyła do swego programu spektakularne formy Chatan-Yara Kushanku i Chibana-no Kushanku, o których pisałem wcześniej. Najbardziej znaną jest jednak Kushanku-dai – długa, urozmaicona, bazowa.

Ponieważ współtworzył ją Itosu, forma ma dosyć symboliczną interpretację i początkowo jest trudna do odczytania. XVIII-wieczni mistrzowie nie pozostawili żadnych opisów, po Matsumurze zostały głównie wskazówki filozoficzne, a nie techniczne. Z drugiej strony wiadomo, że wszyscy znani byli z ogromnej skuteczności w walce realnej.

---

Osoby nie związane z Karate i dalekowschodnimi sztukami walki na ogół nie dostrzegają realizmu w kata, a filozofię nazywają „zbędną otoczką”. O zgrozo, czasem też i niektórzy karateka stawiają tego rodzaju tezy. Powodem może być to, że do głębszego sensu sztuki walki dochodzi się latami, na drodze karkołomnego treningu. Jeden ruch w kata czasem symbolizuje 3-4 różne techniki, możliwe do zastosowania w zależności od sytuacji. Nawet jeśli nasza interpretacja różni się od oryginału Kūsankū i Sakugawy, to na pewno pogłębia naszą sztukę i podąża ku tej samej intencji Karate-dō. Odczytywanie różnych aspektów bunkai oraz oyo, jest łatwiejsze dla osoby długo praktykującej Karate i rozumiejącej ukryty sens.

---

Kończymy opowieść o Kūshankū.

Współczesną notą.

RIKA USAMI, przez wielu nazywaną „Królową Kata”, zdobyła mistrzostwo Japonii wykonując kata Kosokun-dai w sposób wcześniej nie widziany, idealnie wyważony między techniczną poprawnością i atletycyzmem, nie wspominając o sile, szybkości i gracji, doskonale oddających piękno sztuki Karate. Jednakże, to inny jej występ przeszedł do historii.

W 2012 roku, w Paryżu, Rika Usami zdobyła mistrzostwo świata wykonując formę Chatan Yara Kushanku. 12-tysięczna publiczność nagrodziła mistrzynię ponad 5 minutową owacją na stojąco. Rika Usami nie mogła powstrzymać łez wzruszenia (podobnie jak jej sensei, Soke Inoue Yoshimi). Jest to jeden z najpiękniejszych momentów we współczesnym Karate. Klip z tego wydarzenia na YouTube ma ponad 17 MILIONÓW wyświetleń i inspiruje karateka na całym świecie po dziś dzień. Obejrzyj go poniżej. Teraz.

---